علی (ع) مردی بود از قبیله آفتاب با دلی به وسعت همه بیکرانهها ...
او را نه زمانه میشناختش و نه زمانیان. کعبه به یمن قدمش چاک میخورد و مسجد به خونش، غسل طهارت میکند.
علی (ع) درسآموخته مکتب وحی بود که روحش جز به درگاه نیایش، قرار نمییافت.
علی (ع)، نگاهش خواستگاه مهر و قلبش قبله اخلاص بود. او آسمانیترین عاشق
حق بود و برکت دستان مبارکش، پایگاه توحید را از لوث بتان پاکیزه کرد و خیبر کفر
را بازوان الهی او شکست.
او در
این عالم تنها بود، مظلوم زیست و مظلومانه نیز زندگی را بدرود گفت و به دیدار حق
شتافت ...
.jpg)
